12:39 am

Telenovela.

“Di sa lahat ng oras, ikaw ang bida. kung minsan pa nga, maiisip mong di ka naman talaga naging bida. Maaring naging palamuti ka lang sa isang magandang palabas… sa palabas na sa tingin mo ay ikaw ang pinanood at pinalakpakan ngunit sa bandang huli pala ay ikaw ang tatawanan at tatapakan. Kelan mo ba makikita na ikaw na talaga?”

Bida ka ba talaga sa istorya ng buhay mo? O maaaring naging alipin lang ng mga makamundong pagnanais upang maging sikat at pinaguusapan? Ikaw pa ba ang direktor ng pelikulang plinano mo? o ikaw na ang dakilang extrang handang gawin ang lahat kapalit ng kakarampot na sweldo na tutustos sa pangangailangan mo bilang tao?

Ang buhay ay isang malaking tanong. Tanong na kayang sagutin ngunit di kayang ipaliwanag. Tanong na maaaring makita ngunit di pwedeng hawakan. Buhay na tuluy-tuloy ang manuskrito at di tulad ng subaybaying gasgas na sa mata at pandinig mo. Sino ka nga ba at anong ginagawa mo dito? May silbi ka ba o dagdag ka lang sa polusyong bumabalot sa lunggang tinatawag nating mundo? Kung naisip mong naihalintulad kita sa utot at basura, aba. Mag-isip ka. Ano ba ang dapat mong gawin sa buhay mong walang kwenta at sa kwento mong walang katorya-torya? Subukan mo kayang bumangon at simulang maging bida. Maniwala ka sa sarili mo at kalimutang palamuti ka lang.

Di ka nilikha para maging tatanga-tanga. Ginawa ka para umeksena… SA BUHAY MO at di sa buhay ng iba.

Liparin mo ang limitasyon ng kalangitan, sisirin mo ang pusod ng karagatan, lakarin mo ang kalsada ng buhay na walang hanggan. Di ka kasi pensyunado para magreklamo. Tao ka na may obligasyon at tungkulin. Gampanan mo dahil hindi ka extra sa pagkakataong ito. ikaw ang bida, ako ang magleletra. Bubuo tayo ng istorya.

Ako si Lean. Labing-siyam. Mataas tumalon. Baung-baon.